Martine beweegt zich al bijna twintig jaar door de internationale videogame-industrie en ziet van dichtbij waar Nederland kansen pakt, en waar we onszelf soms nog nét te bescheiden opstellen.

Van Alley Cat naar een internationaal netwerk
‍Martine studeerde Media & Entertainment Management en belandde via een stage bij Endemol al vroeg in het interactieve domein. Niet lang daarna ging ze aan de slag bij Spil Games (nu Azerion), waar ze met developers over de hele wereld werkte aan het publiceren en licensen van videogames. Die periode legde de basis voor iets wat haar sindsdien typeert: bruggen bouwen in een industrie die wereldwijd verbonden is.

De gamer achter de professional
‍Haar eerste videogameherinnering gaat terug naar Alley Cat, en haar liefde voor klassiekers is gebleven. Als je haar vraagt naar een favoriet, komt ze uit bij The Legend of Zelda: A Link to the Past en bij Link als personage, een videogame die ze naar eigen zeggen al vaak heeft uitgespeeld.

Wat haar aanspreekt in de videogame-industrie is de mentaliteit: makers die elkaar helpen, kennis delen en elkaar succes gunnen. Als voorbeeld van een videogame die de industrie blijvend veranderde noemt ze GTA V: een titel die jaren na release nog steeds massaal gespeeld wordt en laat zien hoe lang een videogame relevant kan blijven.

De Nederlandse videogame-industrie: kansen en knelpunten
‍Martine is voorzichtig optimistisch over de Nederlandse videogame-industrie: “We hebben, net als de rest van de videogame-industrie wereldwijd, een paar pittige jaren achter de rug. Wat ik merk is dat er voorzichtig weer meer releases gepland staan, meer vacatures online komen en er weer wat positiever gepraat wordt over de verwachtingen.” 

De grootste kans voor Nederland zit volgens haar in eigenzinnige creativiteit. In een wereld waarin er steeds meer videogames verschijnen (en waarin AI dat tempo versnelt), wordt het alleen maar belangrijker om herkenbaar te zijn en een eigen fanbase op te bouwen.

Tegelijkertijd is ze kritisch op de plek van videogames in beleid. Videogames worden nog te vaak gezien als “middel” en te weinig als volwaardige creatieve sector. Daardoor sluiten ondersteuningskaders niet altijd aan, en Nederland is volgens Martine op dit gebied door andere landen ingehaald.

General Manager van de Dutch Games Association (DGA)
‍Binnen de DGA is Martines werk breed, juist omdat het team klein is: “Het werk is heel erg gevarieerd. We zijn een kleine organisatie. Het operationele team bestaat uit 3 parttimers, inclusief ikzelf. Onze hoofdtaken komen neer op Communiceren, Informeren en Organiseren.” Dat betekent: schakelen met ministeries en beleidsmakers, samenwerken met partners in binnen- en buitenland, en leden ondersteunen met vragen en netwerkverzoeken.

Ook organiseert de DGA initiatieven zoals onderzoeken, handelsmissies en de Dutch Game Awards. Zulke momenten zijn belangrijk om de sector te verbinden én zichtbaar te maken richting publiek: “Vooral de zichtbaarheid tijdens beurzen als Gamescom en de Tokyo Games Show blijkt voor onze leden elke keer weer van enorme waarde. Bij communicatie buiten de industrie zijn de Dutch Game Awards een mooi moment om de aandacht voor onze industrie op te eisen. Zulke mooie positieve nieuwsmomenten doen een hoop voor de publieke perceptie van games.”

Tamalaki: casual videogames, serieuze impact
‍Naast haar DGA-werk runt Martine Tamalaki, een publisher die zich richt op ‘games voor non-gamers’. Denk daarbij aan puzzelspellen die je kunt downloaden via Android of iOS. Die combinatie houdt haar dicht bij de praktijk: ze blijft dagelijks zien waar makers en publishers tegenaan lopen en welke trends er spelen. Bovendien helpt het om het beeld van “wat videogames zijn” breder te maken, omdat casual videogames net zo goed onderdeel zijn van de industrie.

Videogames als meer dan entertainment
‍Martine ziet videogames al lang niet meer als “alleen entertainment”. Ze noemt talloze mogelijkheden en benadrukt dat Nederland hierin nog steeds mooie ontwikkelingen laat zien. “Er zijn talloze mogelijkheden. Hierin loopt Nederland nog steeds internationaal voorop en we zien een aantal hele mooie ontwikkelingen op allerlei vlakken. Mooie voorbeelden daarvan zijn bijvoorbeeld Freequency, een gamified app die mensen met tinnitus leert omgaan met hun gehoorschade en het brein ‘traint’ om de piep te negeren. Een ander mooi voorbeeld is Laptitude, een game met speciale controllers die chirurgen traint om hun oog-hand coördinatie te verbeteren.”

Verantwoord gamen: kijk naar wat, niet alleen naar hoe lang
‍Als het gesprek gaat over gamen en kinderen, hoort Martine vaak vooral zorgen over “te veel”. Zij vindt dat we vaker moeten praten over de inhoud: wat speelt iemand, en wat levert dat op? “Qua gamegedrag bij kinderen gaat het eigenlijk altijd over de tijdsduur. ‘Teveel’. Gek dat je dat eigenlijk niemand hoort zeggen over puzzelen, kleuren, knutselen of met poppen spelen, terwijl al deze creatieve bezigheden ook in games kunnen zitten. Het zou meer moeten gaan om de kwaliteit in plaats van de kwantiteit. ‘Wat gamet je kind’, in plaats van ‘Hoeveel gamet je kind’.”

Haar advies aan ouders is praktisch: toon interesse, kijk mee, stel vragen, en probeer een videogame eens zelf. Dan wordt gamen niet alleen begrijpelijker, maar ook iets wat je samen kunt delen.

‍