Het DFA-voorstel is onuitvoerbaar, onvoldoende onderbouwd en disproportioneel. Het zou het concurrentievermogen van de wereldwijd toonaangevende Europese videogamesector ernstig aantasten en het aanbod en de keuzevrijheid voor miljoenen Europese spelers beperken.

De bescherming van spelers staat centraal in alles wat onze sector doet. We hebben het voortouw genomen bij beschermingsmaatregelen zoals PEGI-leeftijdsclassificaties, ouderlijk toezicht en hulpmiddelen om uitgaven te beheren. We delen de ambitie van de Europese Commissie om consumenten te beschermen, maar de DFA zou spelers niet beter beschermen. Het voorstel zou juist de beschermingsmaatregelen ondermijnen die al werken.

Wij maken ons grote zorgen over deze aanpak en roepen op tot een dringende heroverweging, met proportionaliteit, het stimuleren van groei en het versterken van de positie van consumenten als uitgangspunten.

In-game valuta. Het voorstel merkt iedere uitwisseling/inzet binnen een game aan als een aankoop en vergroot daarmee de rechtsonzekerheid die is ontstaan door de kernbeginselen van het CPC-netwerk voor virtuele in-game valuta. Dit leidt tot versnippering binnen Europa, onnodige juridische procedures en, als deze beginselen gehandhaafd blijven, tot games die niet meer speelbaar zijn. Ook blijven wij bezorgd dat de bepalingen over prijstransparantie die vanuit deze beginselen in de DFA zijn overgenomen, consumenten zullen misleiden. Het verbaast ons en stelt ons teleur dat geen rekening is gehouden met de voorstellen van de sector om deze zorgen weg te nemen op een manier die voor consumenten werkt.

Pay-to-win en pay-to-progress. Het voorgestelde verbod op pay-to-win- en pay-to-progress-mechanieken is in zijn huidige vorm fundamenteel ondeugdelijk, ontbeert duidelijke definities en zou grote verwarring veroorzaken bij zowel spelers als ontwikkelaars. In de praktijk zou vrijwel iedere aankoop binnen een game onder het voorgestelde verbod kunnen vallen. Diezelfde onduidelijkheid geldt voor bepalingen die andere beperkingen aan het ontwerp van games opleggen. Onder deze voorstellen zou geen enkele ontwikkelaar met zekerheid kunnen vaststellen of een game de regels van de DFA overtreedt. Gezien de mogelijke boetes van maximaal 6% van de wereldwijde omzet is dat onaanvaardbaar.

Geen zeggenschap voor ouders of tieners. Het DFA-voorstel om vrijwel alle in-game aankopen voor alle spelers onder de 18 jaar te verbieden, ontneemt ouders en tieners iedere zeggenschap hierover, ook wanneer ouders een aankoop geschikt achten voor hun kind. Er moet rekening worden gehouden met de zich ontwikkelende vermogens van kinderen, een beginsel dat wordt erkend in het Handvest van de grondrechten van de EU en het VN-Kinderrechtenverdrag. Feitelijk verschuift de DFA alle beslissingen hierover van ouders en kinderen naar de Europese Commissie.

PEGI. De tekst beschouwt games met een leeftijdsclassificatie lager dan PEGI 18 als gericht op kinderen. Leeftijdsclassificaties geven aan voor welke leeftijd een game geschikt is, niet op welke doelgroep deze zich richt. Hierdoor dreigt voor vrijwel alle functionaliteiten van games een leeftijdsgrens van 18 jaar te gaan gelden. In de praktijk zou dit veel games dwingen om spelers onder de 18 jaar volledig te weren. Daarmee wordt tieners het recht ontzegd om games te spelen die geschikt zijn voor hun leeftijd. Uiteindelijk worden zo voor de toegang tot games zelfs strengere eisen gesteld dan voor grote social media-apps wordt voorgesteld.

De sector heeft laten zien dat zelfregulering en co-regulering kunnen werken. Hoewel de tekst stelt zelfregulering te ondersteunen, gaan de voorstellen volledig voorbij aan de aanzienlijke inspanningen die de videogamesector al heeft geleverd. De Europese videogamesector heeft PEGI ontwikkeld, het leeftijdsclassificatiesysteem dat in 40 landen wordt gebruikt. Dit jaar heeft PEGI, evenals het Duitse USK, zijn beoordelingscriteria uitgebreid voor in-game aankopen en betaalde willekeurige items. De PEGI-gedragscode schrijft al voor dat de kosten in echt geld duidelijk aan spelers moeten worden vermeld. Daarnaast kunnen ouders via de instellingen voor ouderlijk toezicht op consoles, pc’s en mobiele platforms uitgaven, speeltijd en onlinecontacten blokkeren of beperken. Door deze inspanningen te negeren, dreigen de voorstellen de door de sector zelf ontwikkelde innovaties op het gebied van veiligheid onherstelbaar te ondermijnen, zowel binnen de videogamesector als in tal van andere sectoren.

Aanvullende voorstellen vanuit de sector. De sector heeft concrete voorstellen gedaan om games al in het ontwerp veiliger te maken. Aankopen en onlinecommunicatie zouden voor kinderen standaard uitgeschakeld zijn en uitsluitend door een ouder kunnen worden ingeschakeld. Spelers zouden duidelijke prijzen in echt geld te zien krijgen, ongebruikte in-game valuta kunnen laten terugbetalen en kleinere hoeveelheden kunnen bijkopen, zodat zij niet meer valuta hoeven aan te schaffen dan zij nodig hebben.

_{Een risico voor de Europese videogamesector en voor spelers}

Overregulering schaadt het concurrentievermogen. De 8.700 bedrijven in de Europese videogamesector, veelal kleine studio’s, zullen met één hand op de rug moeten concurreren met partijen van buiten de EU. Dat zal verwoestende gevolgen hebben voor een belangrijk Europees succesverhaal én voor de miljoenen spelers die van hun games genieten.

‍